1- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2- استاد گروه روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران ، dr.oreyzi@edu.ui.ac.ir
چکیده: (45 مشاهده)
در بزرگسالی در حال ظهور، افراد با مسئولیتهایی در قبال استقلال، نقش های اجتماعی و انتظارات هنجاری محیط اجتماعی خود مواجه هستند که باعث تجربه سطوح بالاتری از استرس میشود. آنها در پاسخ به این شرایط چالش برانگیز ممکن است طیف وسیعی از واکنشها را از خود نشان دهند، از احساس گرفتاری و عدم تحمل ابهام گرفته تا نشان دادن تابآوری. تمرکز بر سلامت روان در طول دوره بزرگسالی در حال ظهور بسیار مهم است؛ لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی این موضوع بود که آیا عدم تحمل ابهام و احساس گرفتاری رابطه بین ذهنآگاهی و ارتباط اجتماعی را با تابآوری میانجیگری میکنند یا خیر. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با مدل معادلات ساختاری بود. در مجموع 430 نفر بزرگسال در حال ظهور (18 تا 25 سال) شهر اصفهان در فاصله زمانی مهر ماه تا آذر ماه سال 1403 به روش داوطلبانه پرسشنامههای آنلاین را تکمیل کردند. پرسشنامههای پژوهش شامل پرسشنامه ذهنآگاهی (براون و ریان، 2003)، پرسشنامه احساس گرفتاری (گیلبرت و الان، 1998)، پرسشنامه کیفیت روابط (پیرس و همکاران، 1991)، پرسشنامه تابآوری (کانر و دیویدسون، 2003) و پرسشنامه عدم تحمل ابهام (کارلتون و همکاران، 2007) بود. برای انجام تحلیل از روش مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد . یافتهها نشان داد که هم عدم تحمل ابهام و هم احساس گرفتاری به عنوان میانجی در رابطه بین ذهنآگاهی و ارتباط اجتماعی با تابآوری روانی عمل میکنند. به طور خاص، ذهنآگاهی و ارتباط اجتماعی به طور منفی عدم تحمل ابهام و احساس گرفتاری را پیشبینی میکنند که اینها به نوبه خود با سطوح پایینتر تابآوری روانشناختی مرتبط هستند. نتایج این مطالعه نقش حیاتی ذهنآگاهی و ارتباط اجتماعی را در پرورش تابآوری روانشناختی، با در نظر گرفتن نقش عدم تحمل ابهام و احساس گرفتاری برجسته میکند که میتواند جهت توسعه مداخلات با هدف افزایش تابآوری در بزرگسالان در حال ظهور به کار رود.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1403/12/23 | ویرایش نهایی: 1404/8/29 | پذیرش: 1404/10/10 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1404/10/15
ارسال پیام به نویسنده مسئول