XML English Abstract Print


1- دانشگاه اصفهان
2- دانشگاه اصفهان ، m.fatehizade@edu.ui.ac.ir
3- دانشگاه دل نورت، بارانکیلا، کلمبیا.
چکیده:   (113 مشاهده)
هدف این پژوهش بررسی اثربخشی رویکرد وجودی _ انسان­گرای می بر گرایش به خیانت در مردان خیانت­کار بود. روش پژوهش حاضر، مورد منفرد (طرح B _ A) بود.جامعه آماری پژوهش، مردان درگیر در خیانت زناشویی در شهرستان شاهین­دژ در سال 1400 بود که از میان آن­ها با استفاده از روش نمونه­ گیری هدفمند، سه نفر برای مشارکت در درمان انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ­ها پرسشنامه نگرش به خیانت زناشویی وایتلی (ATIS) بود. درمان می به­ صورت انفرادی، هر هفته دو جلسه به­ مدت 120 تا 160 دقیقه بر روی اعضا اجرا شد. داده ­ها با استفاده از تحلیل دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تجزیه و تحلیل شد. تحلیل دیداری نمودار­های متغیر گرایش به خیانت در مرحله مداخله شیب نزولی دارد و شاخص پایایی تغییر هر دو متغیر نیز بزرگتر از 96/1 است.همچنین درصد بهبودی کلی در متغیر گرایش به خیانت 66/41 است؛ لذا تاثیرِ درمان می بر این متغیر از لحاظ آماری معنادار است. براساس یافته­ های پژوهش می­توان نتیجه گرفت که درمانگران می­ توانند از رویکرد وجودی _ انسان­گرای می به ­عنوان یک رویکرد کارآمد، جهت کاهش گرایش به خیانت در فرد یا زوج درگیر در خیانت زناشویی استفاده کنند.
 
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1400/6/8 | پذیرش: 1401/8/10

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به روانشناسی معاصر،دوفصلنامه انجمن روانشناسی ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق